Waterroosstraat

De waterroosstraat is in mijn herinnering een behoorlijk brede straat, maar als je die nu ziet is het toch heel anders; vooral smal. We woonde in ongeveer het midden op nummer 33. Tegenover woonde een buschauffeur, die als enige in de straat een auto had, waarschijnlijk omdat hij ook de enige was met een rijbewijs.
Achter het huis lag, en ligt natuurlijk nog wel, een breed pad waar we fijn konden spelen. Een keer had ik een eigengemaakt karretje, van een oude kinderwagen of zo, met een touw achter de fiets van de buurjongen (Albert Meijer) gebonden. Hij fietsen, ik zat op het karretje. Op een gegeven moment ging het karretje aan het slingeren en ik knalde met m'n hoofd tegen een betonnen paal. Dat was de laatste keer dat ik op dat karretje gezeten heb.